domingo, 1 de julho de 2018

A parábola do © (IV)

E fin… que non xustifica os medios

Total, que cando chegaron Xudas e Pedro, había arredor do mestre unha multitude congregada, pobo con fame, hipotecado e sereno.
—Hostias, tío! —exclama Pedro—, está isto petado.
―Cheiroulles o peixe ao lonxe ―funga Xudas—. Non nos vai chegar a un dente.
—Calma, ho, que ten aí a Mada un trebello que lle ronca o asubío. Vas ver.

Tomás, que estaba nun aparte observando o panorama con desconfianza, levántase e ségueos. Os tres achéganse a Xesús, bísballe Pedro unhas palabras e, a un aceno do mestre, diríxense xuntos a un alboio.

—Isto é o que nos deron —di Pedro pousando o pan e os peixes nunha mesa.
—Non sei eu… Deixa ver… —interrompe Tomás, e debruzándose unha chisca, osma abrindo moito as ventas e mete o dedo nas galadas—. Pois son frescos. Manda carallo.
—E logo, que pensabas? —retrúcalle ofendido Xudas.
—Haxa paz —acouga Xesús os ánimos.

Nun canto está Madalena, nun escritorio ben arrombadiño, diante dun ordenador cunha flamante impresora 3D. Madalena, por se o lector despistado descoñece o dato, é a tal cociñeira-blogueira-youtubeira-instagrameira (por esta orde) que acadou sona e gloria polas súas receitas de muffins e cupcakes, entre as cales as máis apreciadas, abofé, son as de lágrimas de chocolate. Pero non quedan por aí as súas habilidades sociotecnogastronómicas. Ouve falar os tres homes e bufa para os seus adentros: «Deus me dea paciencia…».
―Non pensaredes que con iso ides dar de comer o xentío que está aí fóra ―di Filipe, que acaba de asomar pola porta.
Xesús mírao desconsolado.
―Eu tiña máis en mente unha cea íntima, cos colegas, para trece persoas.
A Madalena bufa de novo, desta vez sonora e cabreadamente.
―E tócame a min facer milagres, claro. Como aquí ninguén sabe manexar o cacharro este máis ca min…
―Muller… Pensa que o día en que se escriba un libro sobre a miña vida, paixón e morte, ti has saír tamén.
―A ti ninguén che explicou o que é un salario digno? ―retruca. Logo, ao ver a Xesús cunha cella arqueada, interrogativa, con esa cara de inocentón que tanto lle acae, decide que noutra non a pillan―. Trae acá a bola e mais os xurelos, anda.

* * *

Unha hora despois, todo é alegría e bocas que mastigan no terreiro da Pega Xorda, manteis polo chan e vasos no aire.

―Non sei, para min que estes inventos van quitar moitos postos de traballo… ―quéixase Xudas lambendo na espiña pelada do seu cuarto xurelo.
―Xa ―concorda Pedro―, pero ti pensa que se non, un non pode comer todo o que lle apetece.
―Ha chegar un momento en que ninguén vaia pescar, en que os panadeiros deixen de facer pan… E entón, de onde sacaremos a materia prima para as copias? ―insiste Xudas.
Pedro mírao atónito.
―Veña, non me rompas a cabeza. Se non hai peixe, comemos carne e punto.
«Hostias en vinagre imos comer» pensa Xudas, pero cala e bota a man a outro xurelo.

domingo, 29 de abril de 2018

A raposa e a tradutora

Hai días en que cando me levanto me apetece dedicarme a criar galiñas. Digo «hai días en que cando me levanto» porque é o que me apetece todas as noites cando me deito: criar galiñas, Liberalas do medo á raposa pola mañá cedo, lerlles poemas baixo as primeiras chuvias de outono, esparexerlles millo como quen planta ovos, lerlles poemas á sombra do mediodía en agosto, falarlles con palabras mansas cando o miñato espreita e convidalas a un banquete de verzas con miñocas, lerlles poemas cando cae o sol de inverno, pórlles auga limpa nos bebedoiros, lerlles poemas cando o salpedrés de primavera sementa de angustia as froiteiras, fecharlles a porta do galiñeiro á noitiña deixando fóra o medo á raposa. Criar galiñas e ler poemas para me liberar do medo á raposa.

quinta-feira, 12 de abril de 2018

Acordo de confidencialidade

Non vos podo contar de que vai a peli por aquilo do acordo de confidencialidade e tal, pero o caso é que hai un cineasta polo medio (taaaan típico, meus!) que ten una depre de aquí á Habana porque non se lle ocorre ningunha idea para una peli e a noticia que dan pola tele aínda o chafa máis. Total que vai a chavala que está con el desdesconsolándoo e dille que por que non fai unha peli sobre o que está sucedendo. E el vai e flipa en cores, pois claro, que idea pistonuda, acabáronselle os males todos... E a min dáme unha peniña que me parte a alma porque non lle podo dicir (puto acordo de confidencialidade!) que peli xa está feita, que a estou traducindo eu. Ás veces tamén se sofre traducindo, non vaiades pensar.

terça-feira, 3 de abril de 2018

A parábola do © (III)

Capitulo terceiro

Co estómago reconfortado e remorsos na mente, entran Xudas e Pedro na peixaría O Gran Sol, que rexenta un Odiseo de augamar a gorecer o cranio, nariz de hipocampo e dedos como batidos percebes de sol, as palabras contadas e o cheiro a algas podres. O xénero á vista é escaso e caro: gambas frescas de antonte, pescada de ollar toldado, sardiñas mudas e, sorpresa!, unha patela de xurelos que aínda hai dúas horas, desprecavidos, namoraban carapaus e agora van a cinco euros o quilo.
―Boas.
―Xa foron mellores. Que vai ser?
Xudas e Pedro míranse. O un, as mans nos petos, relaxado; petando o outro coa man no peito, pola súa grandísima culpa están como están. Nin para un quilo. Míraos o Odiseo e regaña a queixada ofrecéndolles na almea da boca un canto de sereas.
―Téñovos aquí algo espectacular. Por trinta euros levádelos e perdo diñeiro.
E sácalles de debaixo do mostrador un par de ollomoles lustrosos.
―Tomara eu ter trinta moedas!, xa non digo de prata ―responde o Xudas, soñador—. Outro día será.
―Cantos xurelos nos dás por dous euros?

Así, refan o camiño, dous fermosos xurelos a abanar nunha branca bolsa plástica no guiador canda unha bola de pan trigo país de ningures, que lles vendeu polo último euro o Tafonas: Pan, Fariña e Empanadas Honorato.

terça-feira, 20 de março de 2018

A parábola do © (II)

Segundo capítulo


Vai frío, esfumado pola néboa albíscase no río un carocho capado, o traxe laranxa fosforito do pescador cobra vida e larga o trasmallo. Gralla unha garza nese algures que a ninguén importa. Ao galope cabalga un xinete, dous sacos abrancuzados nas ancas. Troca un aceno con Xudas, veloz como o aire que arrastra e libera cirros de fariña ou terra.
—Quen era ese animal? Coñécelo?
—Ese? É o Saulo do Tafonas. Non ten sentidiño ningún. Calquera día cae do cabalo.
Chegan á rotonda sen barco que a naufrague e con ela ao sol da atardecida. Atravésana recta coa debida neglixencia e as preferencias pasadas habilmente polo forro. Máis adiante bordean o edificio chato da lonxa onde, baixo o zunido da poxa, buligan como abázcaros en celo as furgonetas dos intermediarios, Peixe e Marisco Aureliano, a Flor dos Mares, O Bonito… Cando alcanzan a volta da Quirincosta asáltaos nas ventas o cheiro a callos da Delmira.
—Mandámoslle unha birra? —propón o Pedro, agarimando o billete sobado no peto.
—Eu non teño un peso.
—Teño eu.
Xudas senta á porta na única mesa, arrimada á parede amarelo mexo, mentres o Pedro mergulla a cabeza no frescor balorento e escuro do local.
—Boas!
A Delmira asoma por detrás da barra, o mandil de flores exóticas relimpo, as guedellas pedreses recollidas nun chicho, os peitos mortos. Nos labios debúxaselle un saúdo calado.
—Ponos aquí dúas birras con algo, Delmi, anda.
Ao pouco saen as cervexas frías acompañadas de senllas tapiñas de callos, caldosas, fumegantes, un recendo a gloria para estómagos sufridos, catro bocados de paraíso. O Xudas xa enleou o cigarro e fuma por fumar, os ollos piscos, a gorxa seca, rouca a voz se falase. Quita o Pedro do peto o billete, estírao coas mans antes de pousarllo na man á Delmira, que entra e volve, decontado, con tres moedas de euro. Non reclama propina nin lla dan. Un remorso carga no ambiente. Tose primeiro o Xudas, o Pedro logo.

terça-feira, 13 de março de 2018

A parábola do ©

(Esta é unha obra de ficción inventada. Calquera parecido con lugares, casos e persoas reais ou imaxinarias é pura coincidencia no caos do destino… ou a providencia. A escribidora non ten culpa de que no mundo non haxa nada novo baixo o sol e á realidade lle dea sempre por imitar a realidade da que a fabulación se nutre. A escribidora non pretendeu nunca ofender sensibilidades sensibles nin dignas dignidades, menos aínda honras honradamente honrosas: o que se pica, allos come ou ten alerxias.)











Capítulo primeiro

Estaba unha tarde Xesús cos seus discípulos e vai e di:
—Oíches, Pedro, vas ao súper e traes uns pans e uns peixes para a cea?
—Vale. Algo máis, tío?
—Non, ho, que andamos como as putas na coresma. Pilla do máis barato que haxa. —E alcánzalle un billete de cinco euros que o Pedro mira con resignación.

Total que o Pedro dille ao Xudas que o leve no vespino, así non ten que cargar coa compra. O Xudas, malia andar a velas vir como eles todos, sempre ten o depósito do ciclomotor cheo; o Pedro, como vai de paquete, tamén sempre mira para o outro lado e, se lle preguntasen, negaría tres veces en plan «Que sei eu de onde quita este a gasofa! Nin idea! A min que me contas!». Conque alá os van, prrrr, prrrr, prrr, prrrr, pr…, evitando as estradas principais (tampouco ten claro o Pedro se é por falta de permiso, de papeis ou por consumo de algunha substancia máis ou menos ilegal, que desde que viu o mestre camiñar polas augas, toda alucinación lle parece digna de creto e merecente de respecto) polas pistas da parcelaria, flanqueados de leiras á esquerda, de augas á dereita.

(continuará… se o tempo e as autoridades o permiten)

segunda-feira, 22 de janeiro de 2018

Aínda a primavera

Primavera








Temía sobre todo o final, temíao polo moito que me estaba gustando: tanto como a escolla do título é crucial a da derradeira frase —para min, digo. Así que deixeime ir devagar polas páxinas, coma quen viaxa a pé e escoita, osma, apalpa nos instantes. Era o meu privilexio de lectora e, á noite, como un morto máis no faiado, espreitaba os pasos e as voces que poboaban esa vila de cadáveres vivos, de silencios estridentes, de pantasmas luminosas.

Onte caeu día enteiro unha poalla mansa. Era de tarde. Prendín a estufa co seu ritual de garabullos por tamaños ata chegar á acha que roxe e escorrenta a humidade. Sentei na butaca verde coa infancia de Susana entre as mans e con ela chegoume a noite pola fiestra dentro. Cando acordei, recendía a abril.

(Escrito ao abrigo de A nena do abrigo de astracán, Xabier P. DoCampo, Edicións Xerais de Galicia, 2017)

sexta-feira, 7 de outubro de 2016

Crueldade animal

Total, que vai o tío e espeta, así, en seco, pola radio, sen que ninguén o chamase (de feito, foi el quen chamou), que é unha crueldade alimentar un can con bólas secas. A unha (eu, coma quen di) fáiselle un bolo (seco) na gorxa e pensa nas criaturiñas, infelices elas, que ten ao seu cargo, en se poderei seguir durmindo coa conciencia tranquila, sometendo un día tras outro, dúas veces ao día (nótese), as infelices, criaturiñas elas, coas que comparte eido e, horror dos horrores, á crueldade without borders das bólas secas, e xa se ve (véxome) na praza, mercando produtos frescos de calidade (como?! que non ten o solombo ecolóxico?!) e embutida entre perolos na cociña, preparando menús e dietas equilibradas, nun sen vivir de vapores e pesas e medidas... para facer felices as NOVE infelices criaturiñas NOVE (nunca entendín por que nos carteis das corridas -con perdón- sempre duplicaban o número de touros sometidos a trato cruel pero aquí non imos ser menos) que neste momento están deitadas ao sol mentres eu lle dou á tecla para gañar... para bólas secas.

_______________

O dito, mañá bisté de croca con feixóns verdes e cachelos cocidos, regados con aceite de oliva (virxe e extra). De sobremesa pastel de medula de óso do fémur de vaca criada con música barroca e pastos verdes e extensos ata onde a vista se perde no horizonte. Se alguén se apunta, que avise antes da sete de mañá, que saio pola calada a matar a vaca, antes que amañeza. É isto ou cargar con esa culpa ás costas en forma de croqueta (tamén chamada bóla seca) de Sísifo.

quinta-feira, 7 de abril de 2016

Precipitado

a imaxe: o corpo suspendido no ar

                     nada

o son: o corpo ao bater na auga

terça-feira, 18 de agosto de 2015

Catacrac

Recoller os anacos
e non saber o que facer con eles
por falta de pegamento.

segunda-feira, 11 de maio de 2015

Loa á elite dos alabardeiros (II)

O que máis impresionaba non eran as alfombras, os tapices, as lámpadas, senón os seres humanos que, inmóbiles, contribuían ao decorado, desprovistos por contrato de sensibilidade, convertidos en obxectos, esculturas tricolores aferradas a unha arma inútil. Bonitos quedaban, iso si. Vállanos a poesía dos seus corpos irtos a contrarrestaren as figuras cincentas e reconcentradas, apostadas en cada canto, dos axentes de seguridade.

terça-feira, 5 de maio de 2015

Foto de familia







Familia de ferreiriños subeliños
Desde a fiestra da cociña

sábado, 2 de maio de 2015

Do cortello á Corte (I)

Apenas entrei pola porta sentinme como na canción, escarranchada («unha perna téñocha eiquí outra no teu tella-ado...»), cun pé na opulencia e outro no desemprego. Entrar no Palacio era levantar moito a cabeza para admirar paredes e teitos e tentar ao tempo non afundir nas alfombras que amortecían ata o máis repeniqueiro dos taconeos.

Por todos lados eran sorrisos, xestos amables, incluso os axentes de seguridade trataban os convidados con deferencia, non como obxecto de busca de trebellos explosivos, mesmo que no fondo non fósemos para eles senón iso e a conseguinte decepción: nin unha bomba fétida apareceu disimulada entre roupa interior ningunha. Pasei o primeiro control, no que mostrei, á parte de todo no escáner, o cutre convite impreso nun folio co meu nome baixo a coroa douradísima. Non se me pediu o dni, digo eu que para evitar unha aparencia de agresivo exceso de celo. Rodeando o Patio de Armas, seguindo as indicacións dun garda civil, alcancei por fin a entrada. Alí tiven de mostrar o dni xunto co convite a un individuo de paisano, todo sorrisos tamén. Entre tanto, un dos gardas reais dirixía saúdo militar a un home vestido ad hoc, isto é, «caballeros: traje oscuro», que pasaba veloz e devolvendo un saúdo civil e un sorriso. Eramos todos moi felices. Eramos os elixidos, oh yeah. Soaban trompetas, non sei se apocalípticas se psicodélicas.

(continuará)

quinta-feira, 26 de março de 2015

Se o tempo e as autoridades...

... non o impiden. Porque a meteoroloxía non impide nada. Moito menos a climatoloxía. A estes bobos que inzan os medios de comunicación non lles entra máis ca lixo no cerebro. Recorren ao inglés porque, din, ten palabras máis curtas e logo cospen vocábulos longos que nada teñen que ver co que queren e deberan dicir. Por máis que se lles recorde. Non escoitan, ocupados como están en ouvirse a si mesmos. Se falasen coma a xente gañabamos todos. Pero non, teñen que dar a nota e aquí a única garantía de éxito é a leria.

meteoroloxía (substantivo feminino) 
Ciencia que estuda os fenómenos que teñen lugar na atmosfera. 
Unha das aplicacións dos estudos de meteoroloxía é a previsión do tempo.

Fonte: Dicionario da RAG

quinta-feira, 19 de março de 2015

Para morrer de risa

Se as penas con pan son menos, os tumores con risa son nada. Polo menos é o que din uns elementos que viven do conto á conta de incautos (presuntamente, señorías, ollo... que a cacofonía é pura licenza apoética). Entre os lucrativos negocios da insanidade privada este debe de ser un dos mellores. E o que se aforra en líquido intravenoso e radiacións á toa. Porque xa postos a morrer, moito mellor morrer de risa e o diñeiro, que na cova non serve de nada, é preferible que quede nos petos dos «vivos».

P. S.: O que máis risa me dá é que a noticia estea etiquetada como «ciencia»: despois disto, teño vacina contra o cancro para anos.

quarta-feira, 14 de janeiro de 2015

O cuarto de baño ou o aquecemento mundial

A última vez que estiven cosendo marexadas
lembreime do buraco que deixara o naufraxio
A escuma do champaña escondera
              unha agresión deliciosa
              unha percusión rosada
                                       ronselada
              saloucando entre virxindade e anémonas
Embriagados
              desfixémo-las redes cunha marea de dentes.

Elías Portela. Cos peitos desenchufados. Barbantesa. 2010

Chegou a hora de sinalar o culpable. Chegou a hora de delatalo ás escuras e pola calada con nomes e apelidos, nin que sexan inventados. É el, Elías Portela, inquilino das penumbras tan nórdicas coma os edredóns de pato exquisito e desplumado. É el o devandito presunto de tanto desxeo nos mares outrora brancos, do escurecemento da parte máis verde da aurora boreal, da perda de insepulta graxa incorpórea en focas varias e morsas azuladas, da caída de algún pelo branco ca outro nos osos máis achatados polos polos a prol dos niños de aves bastante nocturnas. Elías Portela edifica caixas de palabras para limparse por dentro e refulxir sen-tento como se fose o osíxeno activo purificador de cuartos de baño unha vez por semana. Elías Portela emana luz da pel transparente, calor da voz cítrica, CO2 de ambos os dous pulmóns. Como non acusalo da erosión dos glaciares, da transxenerosidade das raposas, do solpor eternificado, da invasión de mareas mínimas de bágoas ou dentes en costas abruptas e montañas en xeral?

Despoxo

Cada mañá
apenas esperto
retiro
cunha lámina extrafina
o pouco de bo
que vai quedando en min.
Enfundo logo un manto de rancor
e mais outro de resentimento
sobre a pel ulcerada
e déitome nun caixón de sombras
para enganar o día,
entre as mans cruzadas unha candea
apagada (para non gastar, mormente).

segunda-feira, 12 de janeiro de 2015

Non hai lapis para tanto morto

Quen chora os sen nome? Quen chora a nena que rebentou o corpo nun mercado de Maidiguri? Quen chora os dous mil mortos de Baga? Quen chora os bombardeados, os violados, os secuestrados, os vendidos e os comprados? Quen chora os encerrados? Quen chora os náufragos? Quen chora os cadáveres secos ao sol do deserto? Quen chora os parias, os desterrados, os exilados, os desprezados, os explotados?
Quen chora os que nin sequera aparecen nun recanto mínimo do xornal? Atentado á cultura occidental?! Non me fagan rir, que se me entala a queixada.

quarta-feira, 7 de janeiro de 2015

Ninguén no paraíso

Cando se fechan as portas
o paraíso vira o corredor
polo que transitan tristes
coma ninguén os rexeitados.

Ninguén ouve as garzas
grallar sobre as augas lóbregas
do río infindo. Ninguén ve o bater
de ás co que os patos orden
o estrépito das sombras.
Cando se fechan as portas
ninguén avanza na néboa
que envolve a pel cun cobertor
glacial de lágrimas mínimas.
O camiño do paraíso é un corredor
incerto. Ninguén perde nel
a voz: non hai ouvidos
que escoiten alén dos
muros grises que o cercan.

Cando se fechan as portas,
o paraíso vira ausencia e
noite onde os desterrados
coma ninguén habitan.

terça-feira, 6 de janeiro de 2015

Ao lonxe

Medra fóra un silencio denso
e o nada, voraz, inza en min.

sábado, 15 de novembro de 2014

Frío

Cando saio da casa, noite aínda,
coxeo moito da alma
e dóenme as reviravoltas da mente,
perforada de insomnios.

Logo, camiña que camiña,
a luz agroma entre as nubes
e o frío, invisible e mordaz,
písame nos calcañares,
a sol e a sombra, indiferente.

Cando chego á casa, xa día,
apetéceme meter as mans,
sen aneis, no microondas
e seguir, talvez, viva.

quarta-feira, 5 de novembro de 2014

E duro e dálle

A tradución galega do Ulises de James Joyce, realizada por Antón Vialle, Eva Almazán, Xavier Queipo e María Alonso Seisdedos, recibiu o Premio Nacional a la Mejor Traducción de 2013 que outorga o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España.

(Desculpen que non exteriorice a miña alegría pero aínda estou baixo os efectos da gasosa e a lata de mexillóns en escabeche da celebración de onte.)

sexta-feira, 31 de outubro de 2014

Mosquiteira




Araneus diadematus
Araña de xardín
femia

sábado, 18 de outubro de 2014

15 anos








Azul
(03/09/1999 - 18/10/2014)

sexta-feira, 5 de setembro de 2014

quarta-feira, 3 de setembro de 2014

terça-feira, 2 de setembro de 2014

terça-feira, 26 de agosto de 2014

segunda-feira, 9 de junho de 2014