sexta-feira, 7 de outubro de 2016

Crueldade animal

Total, que vai o tío e espeta, así, en seco, pola radio, sen que ninguén o chamase (de feito, foi el quen chamou), que é unha crueldade alimentar un can con bólas secas. A unha (eu, coma quen di) fáiselle un bolo (seco) na gorxa e pensa nas criaturiñas, infelices elas, que ten ao seu cargo, en se poderei seguir durmindo coa conciencia tranquila, sometendo un día tras outro, dúas veces ao día (nótese), as infelices, criaturiñas elas, coas que comparte eido e, horror dos horrores, á crueldade without borders das bólas secas, e xa se ve (véxome) na praza, mercando produtos frescos de calidade (como?! que non ten o solombo ecolóxico?!) e embutida entre perolos na cociña, preparando menús e dietas equilibradas, nun sen vivir de vapores e pesas e medidas... para facer felices as NOVE infelices criaturiñas NOVE (nunca entendín por que nos carteis das corridas -con perdón- sempre duplicaban o número de touros sometidos a trato cruel pero aquí non imos ser menos) que neste momento están deitadas ao sol mentres eu lle dou á tecla para gañar... para bólas secas.

_______________

O dito, mañá bisté de croca con feixóns verdes e cachelos cocidos, regados con aceite de oliva (virxe e extra). De sobremesa pastel de medula de óso do fémur de vaca criada con música barroca e pastos verdes e extensos ata onde a vista se perde no horizonte. Se alguén se apunta, que avise antes da sete de mañá, que saio pola calada a matar a vaca, antes que amañeza. É isto ou cargar con esa culpa ás costas en forma de croqueta (tamén chamada bóla seca) de Sísifo.

quinta-feira, 7 de abril de 2016

Precipitado

a imaxe: o corpo suspendido no ar

                     nada

o son: o corpo ao bater na auga

terça-feira, 18 de agosto de 2015

Catacrac

Recoller os anacos
e non saber o que facer con eles
por falta de pegamento.

segunda-feira, 11 de maio de 2015

Loa á elite dos alabardeiros (II)

O que máis impresionaba non eran as alfombras, os tapices, as lámpadas, senón os seres humanos que, inmóbiles, contribuían ao decorado, desprovistos por contrato de sensibilidade, convertidos en obxectos, esculturas tricolores aferradas a unha arma inútil. Bonitos quedaban, iso si. Vállanos a poesía dos seus corpos irtos a contrarrestaren as figuras cincentas e reconcentradas, apostadas en cada canto, dos axentes de seguridade.

terça-feira, 5 de maio de 2015

Foto de familia







Familia de ferreiriños subeliños
Desde a fiestra da cociña

sábado, 2 de maio de 2015

Do cortello á Corte (I)

Apenas entrei pola porta sentinme como na canción, escarranchada («unha perna téñocha eiquí outra no teu tella-ado...»), cun pé na opulencia e outro no desemprego. Entrar no Palacio era levantar moito a cabeza para admirar paredes e teitos e tentar ao tempo non afundir nas alfombras que amortecían ata o máis repeniqueiro dos taconeos.

Por todos lados eran sorrisos, xestos amables, incluso os axentes de seguridade trataban os convidados con deferencia, non como obxecto de busca de trebellos explosivos, mesmo que no fondo non fósemos para eles senón iso e a conseguinte decepción: nin unha bomba fétida apareceu disimulada entre roupa interior ningunha. Pasei o primeiro control, no que mostrei, á parte de todo no escáner, o cutre convite impreso nun folio co meu nome baixo a coroa douradísima. Non se me pediu o dni, digo eu que para evitar unha aparencia de agresivo exceso de celo. Rodeando o Patio de Armas, seguindo as indicacións dun garda civil, alcancei por fin a entrada. Alí tiven de mostrar o dni xunto co convite a un individuo de paisano, todo sorrisos tamén. Entre tanto, un dos gardas reais dirixía saúdo militar a un home vestido ad hoc, isto é, «caballeros: traje oscuro», que pasaba veloz e devolvendo un saúdo civil e un sorriso. Eramos todos moi felices. Eramos os elixidos, oh yeah. Soaban trompetas, non sei se apocalípticas se psicodélicas.

(continuará)

quinta-feira, 26 de março de 2015

Se o tempo e as autoridades...

... non o impiden. Porque a meteoroloxía non impide nada. Moito menos a climatoloxía. A estes bobos que inzan os medios de comunicación non lles entra máis ca lixo no cerebro. Recorren ao inglés porque, din, ten palabras máis curtas e logo cospen vocábulos longos que nada teñen que ver co que queren e deberan dicir. Por máis que se lles recorde. Non escoitan, ocupados como están en ouvirse a si mesmos. Se falasen coma a xente gañabamos todos. Pero non, teñen que dar a nota e aquí a única garantía de éxito é a leria.

meteoroloxía (substantivo feminino) 
Ciencia que estuda os fenómenos que teñen lugar na atmosfera. 
Unha das aplicacións dos estudos de meteoroloxía é a previsión do tempo.

Fonte: Dicionario da RAG

quinta-feira, 19 de março de 2015

Para morrer de risa

Se as penas con pan son menos, os tumores con risa son nada. Polo menos é o que din uns elementos que viven do conto á conta de incautos (presuntamente, señorías, ollo... que a cacofonía é pura licenza apoética). Entre os lucrativos negocios da insanidade privada este debe de ser un dos mellores. E o que se aforra en líquido intravenoso e radiacións á toa. Porque xa postos a morrer, moito mellor morrer de risa e o diñeiro, que na cova non serve de nada, é preferible que quede nos petos dos «vivos».

P. S.: O que máis risa me dá é que a noticia estea etiquetada como «ciencia»: despois disto, teño vacina contra o cancro para anos.

quarta-feira, 14 de janeiro de 2015

O cuarto de baño ou o aquecemento mundial

A última vez que estiven cosendo marexadas
lembreime do buraco que deixara o naufraxio
A escuma do champaña escondera
              unha agresión deliciosa
              unha percusión rosada
                                       ronselada
              saloucando entre virxindade e anémonas
Embriagados
              desfixémo-las redes cunha marea de dentes.

Elías Portela. Cos peitos desenchufados. Barbantesa. 2010

Chegou a hora de sinalar o culpable. Chegou a hora de delatalo ás escuras e pola calada con nomes e apelidos, nin que sexan inventados. É el, Elías Portela, inquilino das penumbras tan nórdicas coma os edredóns de pato exquisito e desplumado. É el o devandito presunto de tanto desxeo nos mares outrora brancos, do escurecemento da parte máis verde da aurora boreal, da perda de insepulta graxa incorpórea en focas varias e morsas azuladas, da caída de algún pelo branco ca outro nos osos máis achatados polos polos a prol dos niños de aves bastante nocturnas. Elías Portela edifica caixas de palabras para limparse por dentro e refulxir sen-tento como se fose o osíxeno activo purificador de cuartos de baño unha vez por semana. Elías Portela emana luz da pel transparente, calor da voz cítrica, CO2 de ambos os dous pulmóns. Como non acusalo da erosión dos glaciares, da transxenerosidade das raposas, do solpor eternificado, da invasión de mareas mínimas de bágoas ou dentes en costas abruptas e montañas en xeral?

Despoxo

Cada mañá
apenas esperto
retiro
cunha lámina extrafina
o pouco de bo
que vai quedando en min.
Enfundo logo un manto de rancor
e mais outro de resentimento
sobre a pel ulcerada
e déitome nun caixón de sombras
para enganar o día,
entre as mans cruzadas unha candea
apagada (para non gastar, mormente).

segunda-feira, 12 de janeiro de 2015

Non hai lapis para tanto morto

Quen chora os sen nome? Quen chora a nena que rebentou o corpo nun mercado de Maidiguri? Quen chora os dous mil mortos de Baga? Quen chora os bombardeados, os violados, os secuestrados, os vendidos e os comprados? Quen chora os encerrados? Quen chora os náufragos? Quen chora os cadáveres secos ao sol do deserto? Quen chora os parias, os desterrados, os exilados, os desprezados, os explotados?
Quen chora os que nin sequera aparecen nun recanto mínimo do xornal? Atentado á cultura occidental?! Non me fagan rir, que se me entala a queixada.

quarta-feira, 7 de janeiro de 2015

Ninguén no paraíso

Cando se fechan as portas
o paraíso vira o corredor
polo que transitan tristes
coma ninguén os rexeitados.

Ninguén ouve as garzas
grallar sobre as augas lóbregas
do río infindo. Ninguén ve o bater
de ás co que os patos orden
o estrépito das sombras.
Cando se fechan as portas
ninguén avanza na néboa
que envolve a pel cun cobertor
glacial de lágrimas mínimas.
O camiño do paraíso é un corredor
incerto. Ninguén perde nel
a voz: non hai ouvidos
que escoiten alén dos
muros grises que o cercan.

Cando se fechan as portas,
o paraíso vira ausencia e
noite onde os desterrados
coma ninguén habitan.

terça-feira, 6 de janeiro de 2015

Ao lonxe

Medra fóra un silencio denso
e o nada, voraz, inza en min.

sábado, 15 de novembro de 2014

Frío

Cando saio da casa, noite aínda,
coxeo moito da alma
e dóenme as reviravoltas da mente,
perforada de insomnios.

Logo, camiña que camiña,
a luz agroma entre as nubes
e o frío, invisible e mordaz,
písame nos calcañares,
a sol e a sombra, indiferente.

Cando chego á casa, xa día,
apetéceme meter as mans,
sen aneis, no microondas
e seguir, talvez, viva.

quarta-feira, 5 de novembro de 2014

E duro e dálle

A tradución galega do Ulises de James Joyce, realizada por Antón Vialle, Eva Almazán, Xavier Queipo e María Alonso Seisdedos, recibiu o Premio Nacional a la Mejor Traducción de 2013 que outorga o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España.

(Desculpen que non exteriorice a miña alegría pero aínda estou baixo os efectos da gasosa e a lata de mexillóns en escabeche da celebración de onte.)

sexta-feira, 31 de outubro de 2014

Mosquiteira




Araneus diadematus
Araña de xardín
femia

sábado, 18 de outubro de 2014

15 anos








Azul
(03/09/1999 - 18/10/2014)

sexta-feira, 5 de setembro de 2014

quarta-feira, 3 de setembro de 2014

terça-feira, 2 de setembro de 2014

terça-feira, 26 de agosto de 2014

segunda-feira, 9 de junho de 2014

domingo, 8 de junho de 2014

Outros territorios







Aquí

Lyrica

Se a alternativa à dor é a sonolência e as tonturas, acho que vou optar pela dor, que ao menos faz-me sentir viva.

terça-feira, 20 de maio de 2014

sexta-feira, 11 de abril de 2014

segunda-feira, 7 de abril de 2014

quarta-feira, 26 de março de 2014

A fome





—se eu soubesse explicar a cor do fogo, mais velho, eu era um poeta desses de falar poemas
Ondjaki. Os transparentes



Havia muito tempo que eu não ficava agarrada a um livro... talvez até porque havia muito tempo que não comprava livros... talvez até porque havia muito tempo que não entrava numa livraria. Cometi o erro de entrar numa, na sexta passada, mas foi só —e a minha fome saberá desculpar-me— porque tive de entrar a entregar nela, como quem porta um pacote-bomba de estrelas coloridas, um escritor com todas as suas histórias (e estórias) dentro. Foi assim que este romance veio ao meu encontro e me pediu para o levar comigo.

Por isso, quando a auxiliar da dentista me mandou passar à consulta, eu quase estive para dizer: «'Pera aí um bocadinho, que só me faltam quatrocentas páginas para ler». Mas não disse. Levantei-me, presa duma felicidade estranha em quem se dirige à sala de torturas, ao tempo que arrancava a imaginação da letra bonita do Carteiro:

—estudei no tempo de antigamente —sorria o Carteiro com o lábio inchado— levei muita porrada na escola para desenhar bem as letras

terça-feira, 25 de março de 2014

(...)

Nunca tão mal que não haja pior
(ditado minhoto)