a imaxe: o corpo suspendido no ar
nada
o son: o corpo ao bater na auga
Mostrar mensagens com a etiqueta frases quebradas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta frases quebradas. Mostrar todas as mensagens
quinta-feira, 7 de abril de 2016
terça-feira, 18 de agosto de 2015
quarta-feira, 14 de janeiro de 2015
Despoxo
Cada mañá
apenas esperto
retiro
cunha lámina extrafina
o pouco de bo
que vai quedando en min.
Enfundo logo un manto de rancor
e mais outro de resentimento
sobre a pel ulcerada
e déitome nun caixón de sombras
para enganar o día,
entre as mans cruzadas unha candea
apagada (para non gastar, mormente).
apenas esperto
retiro
cunha lámina extrafina
o pouco de bo
que vai quedando en min.
Enfundo logo un manto de rancor
e mais outro de resentimento
sobre a pel ulcerada
e déitome nun caixón de sombras
para enganar o día,
entre as mans cruzadas unha candea
apagada (para non gastar, mormente).
quarta-feira, 7 de janeiro de 2015
Ninguén no paraíso
Cando se fechan as portas
o paraíso vira o corredor
polo que transitan tristes
coma ninguén os rexeitados.
Ninguén ouve as garzas
grallar sobre as augas lóbregas
do río infindo. Ninguén ve o bater
de ás co que os patos orden
o estrépito das sombras.
Cando se fechan as portas
ninguén avanza na néboa
que envolve a pel cun cobertor
glacial de lágrimas mínimas.
O camiño do paraíso é un corredor
incerto. Ninguén perde nel
a voz: non hai ouvidos
que escoiten alén dos
muros grises que o cercan.
Cando se fechan as portas,
o paraíso vira ausencia e
noite onde os desterrados
coma ninguén habitan.
o paraíso vira o corredor
polo que transitan tristes
coma ninguén os rexeitados.
Ninguén ouve as garzas
grallar sobre as augas lóbregas
do río infindo. Ninguén ve o bater
de ás co que os patos orden
o estrépito das sombras.
Cando se fechan as portas
ninguén avanza na néboa
que envolve a pel cun cobertor
glacial de lágrimas mínimas.
O camiño do paraíso é un corredor
incerto. Ninguén perde nel
a voz: non hai ouvidos
que escoiten alén dos
muros grises que o cercan.
Cando se fechan as portas,
o paraíso vira ausencia e
noite onde os desterrados
coma ninguén habitan.
terça-feira, 6 de janeiro de 2015
sábado, 15 de novembro de 2014
Frío
Cando saio da casa, noite aínda,
coxeo moito da alma
e dóenme as reviravoltas da mente,
perforada de insomnios.
Logo, camiña que camiña,
a luz agroma entre as nubes
e o frío, invisible e mordaz,
písame nos calcañares,
a sol e a sombra, indiferente.
Cando chego á casa, xa día,
apetéceme meter as mans,
sen aneis, no microondas
e seguir, talvez, viva.
coxeo moito da alma
e dóenme as reviravoltas da mente,
perforada de insomnios.
Logo, camiña que camiña,
a luz agroma entre as nubes
e o frío, invisible e mordaz,
písame nos calcañares,
a sol e a sombra, indiferente.
Cando chego á casa, xa día,
apetéceme meter as mans,
sen aneis, no microondas
e seguir, talvez, viva.
sábado, 15 de março de 2014
Pentagrama en branco
Abro as fiestras de mañá cedo
para sentir a alba debullar a vida
entre liñas de luz e silencio.
para sentir a alba debullar a vida
entre liñas de luz e silencio.
quarta-feira, 18 de dezembro de 2013
sábado, 14 de dezembro de 2013
quinta-feira, 28 de novembro de 2013
sábado, 23 de novembro de 2013
En tres tempos nada
Era un futuro en ruínas,
o alento deshabitado e húmido,
un silencio escuro:
o tempo morto.
(O presente
fíltrase entre as fendas
do pasado.)
É o presente en sombras,
luscofusco volátil,
néboa densa e lenta:
frío tremor de avelaíña.
(O pasado
nutre o espectro roto
do futuro.)
Será un pasado en chagas,
carne murcha,
sangue seco:
vougo alcouve.
(O futuro
agoniza no presente,
ferido de asa.)
o alento deshabitado e húmido,
un silencio escuro:
o tempo morto.
(O presente
fíltrase entre as fendas
do pasado.)
É o presente en sombras,
luscofusco volátil,
néboa densa e lenta:
frío tremor de avelaíña.
(O pasado
nutre o espectro roto
do futuro.)
Será un pasado en chagas,
carne murcha,
sangue seco:
vougo alcouve.
(O futuro
agoniza no presente,
ferido de asa.)
domingo, 29 de setembro de 2013
Epi-paf-fiu
As moscas do outono
no café da Lenta
não incomodam tanto
o poema
que não possam ser escritas
antes de mortas.
no café da Lenta
não incomodam tanto
o poema
que não possam ser escritas
antes de mortas.
sábado, 7 de setembro de 2013
segunda-feira, 5 de agosto de 2013
sexta-feira, 21 de junho de 2013
segunda-feira, 3 de junho de 2013
sexta-feira, 24 de maio de 2013
Panorama
Na marxe en penumbra á espreita,
coa paciencia infinda do futuro,
as farpas do abismo ou as mans da ponte.
coa paciencia infinda do futuro,
as farpas do abismo ou as mans da ponte.
domingo, 19 de maio de 2013
sábado, 18 de maio de 2013
sexta-feira, 17 de maio de 2013
Subscrever:
Mensagens (Atom)