quarta-feira, 7 de novembro de 2012
domingo, 4 de novembro de 2012
Drama instantâneo
Tantas pessoas sem pedaços de pernas nas fotografias,
ignorantes de que apenas serão a sustentá-las os cotos
no chão que nem se vê
Foram quem sabe amputados os membros por uma mina
camuflada na base do quadro contra a parte das pessoas
que as empurra grávida
Sorriem todas como se não fosse com elas a ausência
visível dos pedaços de pernas em que se seguravam,
inconscientes da cena em que hão-de cair
ignorantes de que apenas serão a sustentá-las os cotos
no chão que nem se vê
e talvez já desistiu delas.
Foram quem sabe amputados os membros por uma mina
camuflada na base do quadro contra a parte das pessoas
que as empurra grávida
a caminho dos sonhos.
Sorriem todas como se não fosse com elas a ausência
visível dos pedaços de pernas em que se seguravam,
inconscientes da cena em que hão-de cair
após o clique.
sábado, 3 de novembro de 2012
As gavetas secretas
Não são as sombras da noite
que temo, antes as do dia
que me reptam até aos olhos
quando o sol sai e nada traz
a iluminar-me.
Não são as nuvens no céu
que evito, mas as próprias
da angústia a desabrochar
no peito como rosa de cristal
estilhaçado.
São mil espinhos por dentro
da pele a habitar-me as manhãs
e não há ravina em que despeje
o torrente do subtil tormento
que me rói.
Fagulhas são que me estalam
na profundeza óssea da alma
e como lascas rubras de aço
abrasam a fraca vontade
de vida.
Sombras que como nuvens alastram:
fagulhas que como espinhos se pregam
nas gavetas secretas do corpo
em que te guardo.
que temo, antes as do dia
que me reptam até aos olhos
quando o sol sai e nada traz
a iluminar-me.
Não são as nuvens no céu
que evito, mas as próprias
da angústia a desabrochar
no peito como rosa de cristal
estilhaçado.
São mil espinhos por dentro
da pele a habitar-me as manhãs
e não há ravina em que despeje
o torrente do subtil tormento
que me rói.
Fagulhas são que me estalam
na profundeza óssea da alma
e como lascas rubras de aço
abrasam a fraca vontade
de vida.
Sombras que como nuvens alastram:
fagulhas que como espinhos se pregam
nas gavetas secretas do corpo
em que te guardo.
quarta-feira, 31 de outubro de 2012
Para os que esta noite irán de fantasmas...
Isto é celebrar o Día dos Defuntos. O resto son andrómenas:
Pronto se abriría noviembre -el noviembre nuestro- con la Fiesta de los Muertos, y los cementerios se transformarían en ferias y verbenas, con faroleros adornos de tumba a tumba, organillos a los cuatro vientos, guitarras sobre la tapa del dijunto, maracas, clarinetes y changangos junto a la capilla del tendido, con cholas desfloradas entre las coronas marchitas de un reciente sepelio. Muerto de azúcar candi, muertos de crocante rosado, muertos -calaveras- de caramelo, de mazapán, de pasta de ajonjolí, entre palas de cavadores y correas de sepultureros, entre ataúdes, urnas, bronces de buen alarde y retratos de abuelos, de militares, de niños endomingados, tras de cristales ovalados, empañados por rocíos y lluvias. Y llegarían también los que vendían esqueletitos bailadores, coronados, enmitrados, enchisterados, enquepisados, paseando su Danza Macabra de cenotafios a cruces, al grito de "Muertecito pa' su niño", que en tal día, era llamado al regocijo, el aguardiente y el sobado.
Pronto se abriría noviembre -el noviembre nuestro- con la Fiesta de los Muertos, y los cementerios se transformarían en ferias y verbenas, con faroleros adornos de tumba a tumba, organillos a los cuatro vientos, guitarras sobre la tapa del dijunto, maracas, clarinetes y changangos junto a la capilla del tendido, con cholas desfloradas entre las coronas marchitas de un reciente sepelio. Muerto de azúcar candi, muertos de crocante rosado, muertos -calaveras- de caramelo, de mazapán, de pasta de ajonjolí, entre palas de cavadores y correas de sepultureros, entre ataúdes, urnas, bronces de buen alarde y retratos de abuelos, de militares, de niños endomingados, tras de cristales ovalados, empañados por rocíos y lluvias. Y llegarían también los que vendían esqueletitos bailadores, coronados, enmitrados, enchisterados, enquepisados, paseando su Danza Macabra de cenotafios a cruces, al grito de "Muertecito pa' su niño", que en tal día, era llamado al regocijo, el aguardiente y el sobado.
Alejo Carpentier. El recurso del método. 1974
terça-feira, 30 de outubro de 2012
Ja, ja was ist das?
De repente, a media tarde, apetéceme convocar un referendo ou varios (a tortilla de pataca con ou sen cebola?, o pan con ou sen tomate?, vinagreta ou maionesa?). Que me deteñan.
Os cans non entenden que mudamos a hora (continuamos baixo os ditados de Berlín —o da Alemaña, non o das bólas) e queren cear e/ou pasear. Tamén eu quero pasear, pero non é a hora. Cear aínda non: a culpa é do chocolate.
O día menos pensado deixo de ouvir a radio. É a mesma voz (do amo) a todas as horas. Sen fox-terrier ao pé. E o disco, para máis, riscado, erre que erre: pensarán que cremos que é música dos noventa pero eu penso o que me parece (sécolas, trécolas).
E son, son máis curtos os días, pero en troco hai castañas. Total, haberá que durmir para poder espertar (o malo, insisto, é a radio).
Reflexión a posteriori: sempre tiro as fotografías desde o mesmo lugar da ponte. É o mesmo lugar que escolleu o suicida. Talvez non por acaso.
E agora toca prender a luz. Así, tan simple.
Os cans non entenden que mudamos a hora (continuamos baixo os ditados de Berlín —o da Alemaña, non o das bólas) e queren cear e/ou pasear. Tamén eu quero pasear, pero non é a hora. Cear aínda non: a culpa é do chocolate.
O día menos pensado deixo de ouvir a radio. É a mesma voz (do amo) a todas as horas. Sen fox-terrier ao pé. E o disco, para máis, riscado, erre que erre: pensarán que cremos que é música dos noventa pero eu penso o que me parece (sécolas, trécolas).
E son, son máis curtos os días, pero en troco hai castañas. Total, haberá que durmir para poder espertar (o malo, insisto, é a radio).
Reflexión a posteriori: sempre tiro as fotografías desde o mesmo lugar da ponte. É o mesmo lugar que escolleu o suicida. Talvez non por acaso.
E agora toca prender a luz. Así, tan simple.
segunda-feira, 29 de outubro de 2012
domingo, 28 de outubro de 2012
Aqui é noite
É frio o silêncio em que te espero
na certeza de que não vais vir.
As janelas não deixam entrar o sol
e a lua olha para o rosto que a terra
oculta no mar enquanto inventa estrelas.
As portas não deixam sair o verbo
e o papel olha para a tristeza amarfanhada
dum domingo que não foi para sempre.
É muda esta espera em que arrefeço
na escuridão duma página em branco.
na certeza de que não vais vir.
As janelas não deixam entrar o sol
e a lua olha para o rosto que a terra
oculta no mar enquanto inventa estrelas.
As portas não deixam sair o verbo
e o papel olha para a tristeza amarfanhada
dum domingo que não foi para sempre.
É muda esta espera em que arrefeço
na escuridão duma página em branco.
Ensaio vão contra a sede
Tenho cinco dedos em cada mão
e um copo de água
e sede
(uma sede que não me larga).
Com os cinco dedos
duma mão das duas que tenho
pego no copo de água
e bebo
(mas a sede não me larga).
e um copo de água
e sede
(uma sede que não me larga).
Com os cinco dedos
duma mão das duas que tenho
pego no copo de água
e bebo
(mas a sede não me larga).
sexta-feira, 26 de outubro de 2012
quinta-feira, 25 de outubro de 2012
quarta-feira, 24 de outubro de 2012
Balanço do passeio
A cadela calça peúgas de lodo para entrar no rio. E corre (na disposição das orelhas dela lê-se qualquer coisa parecida com felicidade).
A felicidade é um objecto sensível às perspectivas. As minhas orelhas permanecem visivelmente inalteráveis.
O lodo é o invento mais bem concebido da criação —diz a sanguessuga e, a seguir, acrescenta—: O fedor supera-se só com a falta de olfacto. Fechar os olhos não adianta.
Está vento do sul. Chover ainda não chove.
A felicidade é um objecto sensível às perspectivas. As minhas orelhas permanecem visivelmente inalteráveis.
O lodo é o invento mais bem concebido da criação —diz a sanguessuga e, a seguir, acrescenta—: O fedor supera-se só com a falta de olfacto. Fechar os olhos não adianta.
Está vento do sul. Chover ainda não chove.
sexta-feira, 19 de outubro de 2012
O grito surdo
Era um dezanove qualquer e tinha
tanto frio nos ossos quanto na voz.
Nem sei se chovia se era o próprio
olhar toldado sobre os vidros sujos,
no espelho embaciado do círculo
infinito em que as horas navegam.
Era um dezanove de outono lento
e o sono aguçava as garras na parede
de pedra e musgo, no sorriso torto
dum vaso de versos caído no chão
da cozinha em silêncio. Um rumor
de feras alçou-se na névoa: é hora.
Era o dezanove dum ano enrouquecido
contra o piano seco e torpe
que mendigava mãos crepusculares.
A várzea desenhava-se trêmula
na janela: aves, árvores, águas,
um alpendre, um muro, um trilho.
Por dentro era apenas o grito
surdo dos ossos na tela da tarde.
tanto frio nos ossos quanto na voz.
Nem sei se chovia se era o próprio
olhar toldado sobre os vidros sujos,
no espelho embaciado do círculo
infinito em que as horas navegam.
Era um dezanove de outono lento
e o sono aguçava as garras na parede
de pedra e musgo, no sorriso torto
dum vaso de versos caído no chão
da cozinha em silêncio. Um rumor
de feras alçou-se na névoa: é hora.
Era o dezanove dum ano enrouquecido
contra o piano seco e torpe
que mendigava mãos crepusculares.
A várzea desenhava-se trêmula
na janela: aves, árvores, águas,
um alpendre, um muro, um trilho.
Por dentro era apenas o grito
surdo dos ossos na tela da tarde.
quinta-feira, 18 de outubro de 2012
Diario (secreto) de a bordo
Houbo onte instantes en que non choveu (exercicio principal: abrir e fechar o paraugas). O canal do Ariño viña (ou ía) cheo, case a rebordar: dábame o nivel polo corazón e os amieiros, mergullados ata a cintura, punteaban xilofonías pinga a pinga na tona do mansío. A auga engulira o carreiro nas marxes: só un compás desorientado sería quen de trazar a lapis azul o rumbo incerto sobre papel de prata ou lama. E así. Fun e vin. Deitouse o sol espreguizando os brazos polo monte da Pena, que se pintou nun idioma só del: amarelo, violeta e sombra de ollos.
terça-feira, 16 de outubro de 2012
Swinging
E pois, cá estou, a escutar jazz. Eu, eu que nem gostava de jazz, lembras? (ninguém responde), e dizias que me irias ensinar a gostar de jazz (e já não) e depois tive de aprender a sós, em meias doses.
E pois, a chave apareceu. Esculpada fica a pequena. O cérebro meu é que tem culpa e nem conserto há para ele neste início de século em que tudo, nomeadamente os direitos, andam ao desbarato. E há quem diga que as leis, mesmo que forem injustas, estão para serem cumpridas. E não estarão -digo eu, que nem cérebro tenho que me aguente as ideias nem os ideais- para serem mudadas? A chave estava na algibeira dum casaco a que ninguém sabe como foi parar.
Mas não me perguntem quem toca: sei só que tem pressa por chegar ao fim, ou parece.
Ai, é verdade: é chove e venta, mas é só lá fora, ainda.
E pois, a chave apareceu. Esculpada fica a pequena. O cérebro meu é que tem culpa e nem conserto há para ele neste início de século em que tudo, nomeadamente os direitos, andam ao desbarato. E há quem diga que as leis, mesmo que forem injustas, estão para serem cumpridas. E não estarão -digo eu, que nem cérebro tenho que me aguente as ideias nem os ideais- para serem mudadas? A chave estava na algibeira dum casaco a que ninguém sabe como foi parar.
Mas não me perguntem quem toca: sei só que tem pressa por chegar ao fim, ou parece.
Ai, é verdade: é chove e venta, mas é só lá fora, ainda.
domingo, 14 de outubro de 2012
E do lume fiz trevas...
Também eu queimei há tempo as cartas,
num amanhecer de nevoeiro brando.
Erigi a pira a um canto da sala,
acarretei achas de lenha e pinhas,
folharada de papel digital, turva ou clara
(nem sei, era tempo pretérito, subitamente
imperfeito, perdido, desencontrado)
e enchi de ar os pulmões pequenos
e alentei desesperanças e ausências,
ateei versos intermináveis e beijos.
O lume, diz-que, purifica, mas eu
antes senti a língua chamuscar-se,
tisnarem-se os olhos e esturrar-se
o fundo mais fundo e seco da alma.
Arderam-me os dedos e agora
já só escrevo pedaços de gelo
pelas margens de pedra e limos
em que equilibro o futuro avaro.
num amanhecer de nevoeiro brando.
Erigi a pira a um canto da sala,
acarretei achas de lenha e pinhas,
folharada de papel digital, turva ou clara
(nem sei, era tempo pretérito, subitamente
imperfeito, perdido, desencontrado)
e enchi de ar os pulmões pequenos
e alentei desesperanças e ausências,
ateei versos intermináveis e beijos.
O lume, diz-que, purifica, mas eu
antes senti a língua chamuscar-se,
tisnarem-se os olhos e esturrar-se
o fundo mais fundo e seco da alma.
Arderam-me os dedos e agora
já só escrevo pedaços de gelo
pelas margens de pedra e limos
em que equilibro o futuro avaro.
sábado, 13 de outubro de 2012
Martirio
Só eu para prender a Radio Nacional de nin sei onde antes da seis da mañá e ouvir unha persoa adulta sentenciar serena: "antes, antes sin pellejo que sin devoción a María". Arrepíome toda, desde a submucosa intestinal até a epiderme e apago o mundo. Ten que ser este mesmo o inicio dunha noite longa de pedra e ferro e devastación.
sexta-feira, 12 de outubro de 2012
A troca
E a chave da mota nunca mais aparece. Desconfio da pequena, claro. Ou de mim, da minha cabeça, que se perde por vezes num vazio de ideias, num nada de sentimentos. A chave da mota que não aparece. É a vida estes desencontros com objectos úteis ou também aqueles tropeços com seres desúteis: os ratos. Afinal, ela, a pequena, demonstrou caras habilidades. Ontem ofereceu-me dois. Em troca da chave, parecia dizer: dois por um. Abanava a cauda. E eu sorri ao seu contento: esqueci a subtil subtracção da chave da mota que nunca mais gente viu.
quinta-feira, 11 de outubro de 2012
No silencio atento
Agora perdín o presente
(ou as palabras que o describen)
e conto a vida nun teu reflexo de sombras.
Non escribo a chuvia da noite
nin o silencio atento da madrugada á voz.
Non acordo as horas do pasado; antes leo
o futuro perfecto a través da tua voz serena
nesa lingua de terra e frío que nos abriga.
Agora perdín o presente
(e o galo canta unha mañá antiga).
(ou as palabras que o describen)
e conto a vida nun teu reflexo de sombras.
Non escribo a chuvia da noite
nin o silencio atento da madrugada á voz.
Non acordo as horas do pasado; antes leo
o futuro perfecto a través da tua voz serena
nesa lingua de terra e frío que nos abriga.
Agora perdín o presente
(e o galo canta unha mañá antiga).
domingo, 30 de setembro de 2012
sábado, 29 de setembro de 2012
quinta-feira, 20 de setembro de 2012
Café gelado
Há dias, o senhor Luís, aproveitando que estávamos sozinhos, comentou-me que as águas tinham andado agitadas na esplanada. A conversa interrompeu-se pela chegada dum cliente a ocupar uma mesa vizinha e fiquei sem saber de certo o que aconteceu. Mas, a pouco que se observe, comprova-se que há mudanças de atitude entre alguns fregueses e constata-se a desaparição doutros.
quarta-feira, 12 de setembro de 2012
quarta-feira, 29 de agosto de 2012
Das etimologias populares
Pode-se pensar que estou concentrada a ler o César Vallejo na sua vertente surrealista. E estou. Só que por vezes há na esplanada frases dispersas pronunciadas num tom que se eleva sobre o rumor confuso das vozes. Ignoro qual foi frase anterior, também não me interessei por prestar ouvidos à seguinte. Fiquei-me pelo instante. O gajo levantou-se da cadeira, pegou no telemóvel que estava sobre a mesa e mostrou-o aos seus dois interlocutores como o fiscal mostra ao tribunal e ao público presente na sala a prova definitiva do crime (quer-se dizer, girando o torso ao de leve para a direita sobre as ancas, os olhos escancarados, uma celha mais arqueada do que a outra):
—Isto é um telemóvel, te LE móvel, ou seja: LE vo-te comigo —declarava enquanto fazia de conta que ia enfiar o dito no bolso das calças, para finalmente pousá-lo de novo na mesa e, de novo também, sentar ele.
Quem quer mais poesia, digo, provas?
—Isto é um telemóvel, te LE móvel, ou seja: LE vo-te comigo —declarava enquanto fazia de conta que ia enfiar o dito no bolso das calças, para finalmente pousá-lo de novo na mesa e, de novo também, sentar ele.
Quem quer mais poesia, digo, provas?
terça-feira, 21 de agosto de 2012
domingo, 19 de agosto de 2012
sexta-feira, 17 de agosto de 2012
sexta-feira, 10 de agosto de 2012
quinta-feira, 2 de agosto de 2012
O desfecho
Vem aí o homem que se suicidou no outro dia —disse-me o senhor Luís no domingo, enquanto ele entornava cervejas e eu páginas.
Fora no regresso a casa que eu vira. Era na quinta, eu atravessava de bicicleta a ponte e na ponte, bem arrumadinho no chão o embrulho, duas sapatilhas pretas encima, de solas para o ar, uma camisa branca aos quadros azuis e um cinto a prendê-lo num dos barrotes inferiores da varanda. A palavra suicida atravessou-me a mente sem eu a chamar. Parei. Olhei para todos os lados. Ninguém. Assomei-me ao rio, olhei para a água. Nada. Ali mesmo, a profundidade era escassa, não dava para afogamento imediato, antes para partir o espinhaço e tudo quanto é corpo. O barco da Marinha aproximava-se a bastante velocidade, passou por baixo da ponte em direcção ao Arinho de Figueiró. Era a direcção das correntes? Viram alguma coisa eles? Vacilei. Não fazia sentido ligar para o 112. Não havia (já) urgência nenhuma ali. Porém... Ninguém passava. Cheguei a casa e subi as escadas, procurei o número da Guardia Civil, peguei no telefone, liguei. Contei a minha história.
No princípio, quando o senhor Luís falou, pensei que vinha a caminhar pela encosta acima um homem que tentara suicidar-se e "salvaram" mas logo entendi que se referia a um cortejo fúnebre que passava, lá embaixo, no terreiro da Vila. Levantei do livro os olhos escancarados: amarrei os pontos. Contei a minha história.
Não demorei a ir embora e ainda ultrapassei a procissão de morto e vivos, séquito sem padre nem estandarte, quase já à altura do cemitério, ali no fim da ponte...
Dias mais tarde ainda vim saber por outro vizinho que presenciou a retirada do cadáver do rio —o corpo partido, partido e afogado— que o homem se atirara exactamente de onde deixara a roupa como sinal.
Fora no regresso a casa que eu vira. Era na quinta, eu atravessava de bicicleta a ponte e na ponte, bem arrumadinho no chão o embrulho, duas sapatilhas pretas encima, de solas para o ar, uma camisa branca aos quadros azuis e um cinto a prendê-lo num dos barrotes inferiores da varanda. A palavra suicida atravessou-me a mente sem eu a chamar. Parei. Olhei para todos os lados. Ninguém. Assomei-me ao rio, olhei para a água. Nada. Ali mesmo, a profundidade era escassa, não dava para afogamento imediato, antes para partir o espinhaço e tudo quanto é corpo. O barco da Marinha aproximava-se a bastante velocidade, passou por baixo da ponte em direcção ao Arinho de Figueiró. Era a direcção das correntes? Viram alguma coisa eles? Vacilei. Não fazia sentido ligar para o 112. Não havia (já) urgência nenhuma ali. Porém... Ninguém passava. Cheguei a casa e subi as escadas, procurei o número da Guardia Civil, peguei no telefone, liguei. Contei a minha história.
No princípio, quando o senhor Luís falou, pensei que vinha a caminhar pela encosta acima um homem que tentara suicidar-se e "salvaram" mas logo entendi que se referia a um cortejo fúnebre que passava, lá embaixo, no terreiro da Vila. Levantei do livro os olhos escancarados: amarrei os pontos. Contei a minha história.
Não demorei a ir embora e ainda ultrapassei a procissão de morto e vivos, séquito sem padre nem estandarte, quase já à altura do cemitério, ali no fim da ponte...
Dias mais tarde ainda vim saber por outro vizinho que presenciou a retirada do cadáver do rio —o corpo partido, partido e afogado— que o homem se atirara exactamente de onde deixara a roupa como sinal.
Subscrever:
Mensagens (Atom)